سینمایی ایران بعد از سی و پنج سال سانسور

زمانیکه سی و پنج سال قبل آیت الله روح الله خمینی بر اریکهء قدرت در ایران تکیه زد، سینمای ایران دلایل کافی برای نگران شدن داشت.

سانسور شدید وضع شده توسط رژیم انقلابی اسلامی، تعدادی زیاد را متقاعد بر آن ساخت که خلاقیت هنری سینمایی دیگر در ایران جایی ندارد.

تا امروز در ایران خطوط سرخ در مورد انعکاس تماس های رمانیک عشقی، پوشیدن حجاب، رقص و موسیقی بروی پرده سینما وجود دارد.

اما اینک بعد از گذشت سی و پنج سال با وصف ادامهء سانسور شدید حکومتی، فلم های هنری ایران بر خلاف فلم های عام تجارتی آن کشور، در عرصهء جهانی در فستیوال های بین المللی به حیث اشتراک کننده های قابل تحسین و خلاق تبارز کرده اند.

جمشید اکرمی پروفیسور فلم در پوهنتون ویلیام پترسون (William Paterson University) در امریکا، در این رابطه می گوید:

“زمانیکه شما در معرض محدودیت های شدید قرار دارید، تلاش می کنید تا شیوهء گذشتن از کنار آن را بیابید. با ابراز تحسین از فلمسازان ایرانی، آن ها ماهرانه توانسته اند از کنار این سانسور شدید عبور کنند. در حقیقت به مثابه یک فلمساز ایرانی، شما باید همهء داشته هایتان را برای گذشتن و تضعیف این سانسور بکار گیرید و راه های را جستجو کنید که از کنار آن بتوانید بگذرید. استعداد هنری شما یک نیاز ثانی است.”

به سلسلهء این سانسور ها می توان از نمایش فلم مستند پروفیسورجمشید اکرمی که در مورد فلمسازایرانی جعفر پناهی ساخته شده یاد کرد که در ایران ممنوع قرار داده شده است.

فلمساز ایرانی جعفر پناهی بعد از سال ها ستیزه با مقامات حکومتی در سال 2010 میلادی زندانی شده و به شش سال حبس محکوم گردید که در اثر احتجاج بین المللی حبس وی به حالت تعلیق قرار گرفت و جعفر پناهی برای بیست سال از ساختن فلم منع شد.

به گفته پروفیسورجمشید اکرمی، فلم های ایرانی در فستیوال های بین المللی به خاطر شیوهء برخورد مینی مالیستی و زیبایی گرایی آنها مورد ستایش قرار گرفته اند که نمونهء آن فلم هنری سینمای “جدایی” از ساخته های فلمساز ایرانی آقای فرهادیست که در کتگوری بهترین فلم های به زبان خارجی در سال 2012 برندهء جایزهء اسکار شناخته شد.

 

 

Leave a Reply